ÓLI STEFÁNS SÁ DAUÐASYNDIRNAR TVISVAR SINNUM.

Ólafur Stefánsson Stórriddari sá Dauðasyndirnar tvisvar sinnum.  Ég held að trúðarnir séu ekkert að gera of mikið úr því þegar þeir segja að það hafi verið liður í undirbúningnum að Ólympíuferðinni, áfangi í Silfurleiðangri fyrirliðans.  Því lærdómur Dantes eftir förina gegnum Víti, Hreinsunarfjallið og Paradís rímar heldur betur við ,,attitjúdið" sem Óli skilaði hingað heim í sjónvarpsviðtölum eftir leiki, nefnilega:  ,,...Lyftu skeggi þínu maður og vertu fullorðinn.  Hefurðu nýtt þá hæfileika sem Guð gaf þér?  Hvernig væri að hreinsa burt það slæma og takast á við að rækta það góða?  Settu nú fyrir þig hver þú ert og hvernig þú getur þjónað lífinu.  Fyrir framan þig standa allar þær gjafir sem þér hafa verið gefnar, viðurkenndu þær, ræktaðu þær, því þær eru hæfileikar þínir sem þú berð sjálfur ábyrgð á að fari ekki til spillis."  Nokkurnvegin svona er ræða Beatrís þegar Dante hittir hana í Paradís - allavega inntakið.

 

Trúðarnir myndu þó aldrei eigna sér silfrið en líta þó þannig á samhengið að þeim hafi tekist það áætlunarverk sem þeir settu sér við upphaf æfingatímabilsins; að deila með sér og hafa jákvæð áhrif:  ,,Because it´s all about sharing". 

 

Undirbúningur fyrir leiki er landsliðsins er heldur ekki ólíkur undirbúningi trúðanna fyrir Dauðasyndirnar.  Í blaðaviðtali um helgina má lesa að handboltastrákarnir hafi skoðað myndir af börnum sínum og fjölskyldum fyrir leiki.  Leikararnir í trúðasýningunni undirbúa sig einmitt m.a. með því að segja ,,morgunsögur" - sögur af fjölskyldum sínum.  Reyna að koma auga á litlu hlutina í hversdeginum, bæði mistök og rétt tök, hafa húmor fyrir kostum sínum og göllum, fylla lífið af kærleika og fyrirgefa sjálfum sér.  Ekki síst viðurkenna kosti sína og fegurð hversdagsins.  Svo eru auðvitað gerðar upphitunar- og tækniæfingar. 

 

Ég er alinn upp í Grindavík og stundum sá ég Guðberg Bergsson í göngutúr.  Hann var ósnertanlegur.  Hálfguð sem stigið hafði niður af Ólympsfjalli til að fá sér göngutúr um bæinn okkar.  Siggi Sigurjóns kom aldrei til Grindavíkur þá, svo ég muni, en hann var oft í sjónvarpinu og þangað var heldur ekki hægt að komast.  Sjónvarpið var skuggsjá af lífi guðanna.  Þegar ég var tólf ára var mér sagt í afmælisveislu vinkonu minnar að það væri hægt að læra að verða leikari.  Þetta hafði mér aldrei dottið í hug.  Hægt að læra að verða leikari!!!  Ég hélt að slíkar verur spryttu alskapaðar úr höfði Seifs og lifðu svo ævintýralegu lífi sínu á óræðnum stað þar sem ekki einu sinni hugurinn gæti bankað upp á.  Var það virkilega svo að það væru dyr fyrir oss dauðlega inn í þetta líf draumanna?  Að sjálfsögðu tók ég ákvörðun um að fara í þennan skóla og ég komst þar inn og ég varð leikari.  Löngu seinna þegar ég sat við hlið Sigga Sigurjóns í sminkherbergi Þjóðleikhússins og við vorum að setja á okkur gerfin fyrir einhverja sýninguna, þurfti ég að klípa mig til að fullvissa mig um að þetta væri satt.  Ég sat þarna með einum of sonum Seifs og það var eins og ekkert væri eðlilegra. 

 

En kraftaverkið gerðist löngu seinna.  Þá hafði ég líka haldið fyrirlestur við hlið Guðbergs Bergssonar í Grunnskóla Grindavíkur.  Það var líka löngu eftir það.  Kraftaverkið var nefnilega þegar ég sá að við vorum allir menn.  Við vorum allir menn og jafnir fyrir Guði með kosti okkar og galla.  Aðdáun mín á hæfileikum Sigga og Gugga minnkaði alls ekki við þetta.  Hún er jafnmikil ef ekki meiri.  Þeir hafa viðurkennt þær gjafir sem þeim voru gefnar og ræktað þær.  Alveg eins og Stórriddarinn Óli.  Við erum öll manneskjur og eigum tækifæri á allskonar hlutum í allar áttir.  Göngumst við því!!!

 

Aftur að trúðunum.  Úlfar, trúðurinn minn, fékk þá frábæru hugmynd að búa til sýningu um Silfurleiðangurinn.  Þar fer Morfeus, guð draumanna, upp á Ólympsfjall á kappleika með flokk manna frá fámennri þjóð og vinnur silfursjóðinn.  Þegar hann vaknar þá áttar hann sig á því að hann er maður og jafningi allra annarra manna.  Afrekið sem hann vann var að takast á við sjálfan sig og deila með sér af kærleika, krafti og von.  Síðan hljómar:  ,,Ó, Guð vors lands".

 

Óli (þetta er eins og í skáldsögu eftir Einar Má) ef þú lest þetta væri gaman að hitta þig og bera saman bækurnar.  Ég held að Silfurleiðangurinn hafi verið ákveðin hreinsun (kaþarsis) fyrir þjóðina rétt eins og leikhúsið því þar fékk hún tækifæri til að sjá sitt rétta andlit.  Hún fékk að sjá kosti sína.  Leikhús þarf ekki og á ekki bara að snúast um að sjá gallana.  Leikhúsið og Ólympíuleikarnir spretta líka úr sömu mold í garði forngrikkja og með mestallri menningu samtímans erum við að rækta þann garð.

 

Þótt ég tali hér til Óla, þá sótti allur flokkur landsliðsmanna silfursjóðinn til Austurlanda og ég beygi höfuð mitt fyrir hæfileikum hvers og eins, ekki síst þjálfarans.  Það er gaman að vita til þess að þeir hafi stytt sér stundir með því að horfa á Venna Páer og vonandi hef ég gert þeim eitthvart gagn þar, segi ég alveg eins og afgreiðslustelpan sem seldi Guðjóni Val keppnisskóna eða píparinn sem lagaði sírennslið í klósettinu hjá Snorra Steini.  Það þarf heilt þorp til að ala upp barn - og heila þjóð til að ala upp landslið. 

 

Dauðasyndirnar verða teknar upp í vetur og eru nokkrar sýningar hjá Leikfélagi Akureyrar í október og takmarkaður fjöldi sýninga í Borgarleikhúsinu í nóvember.  Svo er það búið.